 Oferty pracy Rosyjski |
|
Транспортным средством для поездки в Крым мы выбрали VW Sharan 95 года выпуска, с газовым оборудованием. Автомобиль далеко не новый, но в хорошем техническом состоянии, с климат-контролем, вмещаюший 7 человек вместе с водителем. Перед поездкой, а это почти 5 тысяч километров, советуем сделать на любом автосервисе технический осмотр. Для своего, так сказать, спокойствия. Также надо приобрести и «зеленую карту». На 1 месяц она стоит около 30 злотых. Без неё в России, Беларуси и Украине могут быть проблемы. А поездку лучше c них не начинать. Участники поездки – 4 взрослых , 2 детей (4 года и 10 месяцев) и собака-спаниэль,на которую обязательно надо иметь паспорт с прививками.
Опыт показывает, что из Варшавы лучше выезжать поздним вечером.До пограничного перехода Дорохуск/Ягодин всего 270 км и каких-то 3,5 часа езды. Польские дороги не такие широкие, полиция строгая – поэтому в ночное время быстрее доехать до границы никогда не получалось. Но в этот раз мы выехали намного раньше, в 18 часов, всё же лето, ночи короткие, да и четыре водителя в одной машине внушают оптимизм. До границы доехали почти за 4 часа. Была пятница, этим всё и
объясняется. На будущее, мы советуем планировать свой выезд с субботы на воскресенье. Намного меньше транспорта, дорога более спокойная. В предыдущие поездки мы так и делали. Так что лучше помнить об этом. Итак граница. На польской стороне тихо и спокойно. Очередь для граждан Евросоюза – отдельная. Перед нами несколько машин «коробейников» с местными номерами. Все же водка, вино, пиво, папиросы, бензин и т.п. до сих пор на Украине несколько дешевле. Боюсь, что ездили эти мелкие торгаши, ездят и будут еще долго ездить. Такова жизнь. Всё оформление занимает не более 15-20 минут. Приграничные службы милы и вежливы. Из машины даже не надо выходить.
Переехав мост через реку Буг, мы оказываемся в Украине. Здесь уже надо стоять в общей очереди, привилегий нет. Покорно стоим в очереди, проверка паспортов и машины занимает уже около часа, ещё 30 минут надо добавить на заполнение «иммиграционной карточки». В очках (+1.5) я с трудом читал пункты анкеты написанной на украинском и английском языках. Русский для этой цели вам не пригодится, украинский – не думаю чтобы вы его знали, остается английский... Часть этой карты, вместе с печатью о въезде в Украину вам вернут.
Отрывной листок этот надо беречь как зеницу ока, и покидая Украину, предъявить пограничникам. Утеря влечёт за собой мзду в размере 50-100 долларов.Что в общем-то вполне разумно. И это надо помнить . Каких-то страховок, полисов покупать для поездки не требуется. Хотя если есть лишние деньги... Я бы не надеялся, что это вам поможет. Что случится (не приведи, конечно, Господь) платить и так придётся по полной программе. Очень долго объяснять почему, назовем это «местными особенностями».
Итак, где-то через час-полтора, вы спокойно покидаете контрольный пункт и въезжаете в Украину. Ночь. Время около полуночи. Где-то через 500 метров от границы вас начинают, как такси, ненавязчиво тормозить подозрительные тени. Это менялы. Остановиться лучше у небольшого супермаркета, работающего круглосуточно. Курс обмена лучше знать заранее, в интернете вы без труда его найдёте. Поменяют вам строго по курсу «покупки», а не среднего, что было бы справедливее. Но это такие украинские особенности,
а могут предложить и ещё более низкий курс. Хотя обмана или нечестности со стороны менял на границе не встречал. А ездим уже почти 15 лет этим маршрутом. Но лучше быть бдительным. Меняла с удовольствием сядет в вашу машину и, так сказать, на месте, спокойно произведёт обмен. И все останутся довольны. В супермаркет можете зайти и для своего спокойствия купить что-нибудь в дорогу, а заодно проверить, не фальшивые ли деньги вы получили. Кстати, цены в этом супермаркете самые низкие на всей Украине. Не думаю, чтобы вино-водочные и табачные изделия вы купите где-нибудь дешевле.
Кстати о валюте. Брать надо с собой и евро и доллары. Лучше мелкие, по 10, 20... Но на самой границе можно поменять и злотые, избежав тем самым двойной конвертации. Надо только помнить, что в Киеве, а до него каких-то 500 км, курс наверняка будет более выгодным. Обменяв 150 зелёных вам вполне хватит доехать до Киева (вместе с обедом и штрафами ). Цена газа колеблется в пределах 1,5-1,8 злотых за литр (необъяснимо, но гораздо лучшего качества чем в Польше!), а бензин 95 – 3,2-3,5 злотых.
Обед в придорожном кафе обычно стоит около 25 злотых, есть и дороже – словом, в зависимости от того, что выберете. Пунктов питания множество, ровно как и бензозаправочных станций. Но заправляться лучше на больших и известных. Большой минус - заплатить кредитной картой будет всегда проблема. Даже если есть терминал, как правило, не всегда есть связь. Поменять валюту можно только в небольших городишках, в обменниках. На заправках вам никто не поменяет.
Полиция-милиция...На трассе немного, но есть. В ночное время, естественно, только в населенных пунктах. Если нарушили и вас остановили, постарайтесь с улыбкой и юмором поговорить с милиционером. Он начнет пугать вас заоблачными суммами штрафа – 300-500 злотых, но закончится это, всегда и без исключения, прозаическими 25-50 злотых. Если страж порядка упрётся в большую сумму – считайте, что с вашим юмором что-то не так и вы не внушаете ему доверия. Помните, что он тоже человек, у него наверняка есть семья, а следовательно определенные финансовые трудности, а вы как-никак нарушили правила... Большинство из них – это приятные люди, не лишённые чувства юмора, гордости и гостеприимства. Словом, договориться можно всегда.
Так как от границы до Крыма порядка 1700 км, без ночёвки не обойтись. На трассе цены приближены к польским (но в них не так комфорто) и поэтому в городах вы без труда найдете скромную гостиницу за 50-100 злотых с человека. На ночь, чтобы переспать, не обязательно искать «евростандарт». Мы всегда останавливаемся в Полтаве, от границы не полных 900 км. Гостиницу «Турист», на берегу реки Ворскла, вам покажет любой. Цена – как договоритесь. Улыбайтесь при этом больше и показывайте свой интерес к истории города.
А история у города знатная, Полтавская битва 1709 года Петра 1 со шведами вошла в историю. Под Полтавой находится и родовое поместье Гоголя. Для несведующих поясню, по материнской линии его фамилия Яновски. Корни, что бы не говорили мне профессора Варшавского университета, польские. Родословную его легко теперь найти в интернете. И гордиться его польскими корнями, думаю, не стыдно. Только вот единицы знают об этом. А большинство Бжезиньски, Бжезиньски... Почувствуйте разницу! И прикоснитесь к настоящей славянской истории, культуре. Гоголь – это Гоголь, его и через тысячу лет будут помнить и читать. Время безжалостно расставляет всё и всех на свои места.
От Полтавы до Крыма остаётся каких-то 800 км. Важно выбрать место в Крыму, где вы хотите отдохнуть. От этого зависят и цены. Самый дорогой это Южный берег Крыма: Ялта, Алушта, Гурзуф... Людей здесь в пик сезона как в муравейнике. Подавляющее большинство – россияне, вальяжные, при деньгах, на хороших машинах. Но и по-детски бестактные, норовящие колесами своих дорогих авто въехать прямо в море. Восточное побережье – Судак, Коктебель, Новый Свет... незначительно уступает в популярности и цены в гостиницах и пансионатах начинаются от 100 злотых и выше. Частный сектор можно найти и за 50 злотых.
В пик сезона, а это июль-август, подчеркиваю, Крым напоминает большой славянский базар, где цены мало отличаются от цен в Греции или Хорватии. А сервис и инфраструктура на порядок ниже. Достаточно сказать, что все фрукты-овощи в 2 раза и более дороже чем в Польше (клубника, например, в 4 раза!). Что дешевле? Крымское вино, отменного качества, в пределах 6-15 злотых за литр. Марочное (а это просто сказка!) где-то 20-30 злотых. Вино в «разлив» гораздо хуже, не советуем. Цена не соответствует качеству. За исключением магазинов при виносовхозах. Там качество на уровне.
Самая безлюдная часть Крыма – Западная. Поэтому отдых в том районе на любителя. Степи и песчаные пляжи. Мы выбрали, по совету знакомых, Оленёвку. И не ошиблись. Жилье в частном секторе 15-20 злотых с человека. Все удобства. Вполне комфортно. Без SPA и разных «прибамбасов». Обед в кафе 25-30 злотых. Сытно и непритязательно. Мы, правда, предпочитали готовить сами: дешевле, вкуснее, выгоднее.Кухня и все необходимое было в нашем распоряжении.
Отдыхали с 20 по 30 июня. Пик сезона еще не начался, людей было на пляже немного и посёлок не напоминал муравейника. Температура воды в это время в море была 24-25 градусов, воздуха – 28-35. Днем ветер дует с моря (освежает), а ночью с материка. Степной аромат пьянящий и очень здоровый. Дети через пару дней забыли что такое кашель. На пляже находились с 9:00 до 11:30, потом «домой»; обед, сон или небольшое путешествие по побережью на машине.На
пляж возвращались около 17 и до 20 часов наслаждались морем, солнцем, воздухом. Обеденную жару лучше пересиживать вдали от солнца. Можно сгореть и если уж это случилось, не морочьте голову кремами. А купите в магазине обыкновенную сметану, которая снимет все неприятные ощущения. Полезно, приятно, дёшево. Что еще есть в Оленёвке? Загляните в интернет – все описано красочно и наглядно.
Вообще, отдых на машине более разнообразный, чем по путевке. Можно объехать весь Крым, останавливаясь на 2-3 дня в каждом месте. Обязательно посетите бывшую царскую винницу – Новый Свет. Лучшего шампанского я в своей жизни не встречал. Интересен Бахчисарай, где подвыпившему Мицкевичу пригрезилась красавица-татарка. И справедливо! В том месте – у каждого впечатлительного человека сознание поплыло бы. Поэтому, если вас интересует чистый степной воздух, теплое кристальное море, горячий песок, относительное безлюдие... и все это по умеренным ценам... Советуем ехать на Западное побережье Крыма, в маленькую захолустную Оленевку.
Какие будут вопросы ?
Jeśli wszystko zrozumieliście to gratulujemy znajomości języka. Natomiast wszystkich, którzy mieli problemy zapraszamy do naszej szkoły, nie tylko na kursy języka rosyjskiego, chętnie porozmawiamy, doradzimy jak zorganizować wyjazd na Wschód. Zachęcamy do przeczytania tłumaczenia.
W podróż na Krym wybraliśmy się samochodem VW Sharan, rocznik ’95, na gaz. Auto nie jest nowe, ale w dobrym stanie, z klimatyzacją, mieści się w nim 7 osób razem z kierowcą. Przed wyjazdem – a to prawie 5 tys. km – radzimy zrobić przegląd techniczny samochodu, tak dla własnego spokoju. Oprócz tego trzeba wykupić „zieloną kartę”. Karta na okres 1 miesiąca to wydatek rzędu 30 zł. Bez niej w Rosji, Białorusi i na Ukrainie mogą być komplikacje. A przecież podróży lepiej nie zaczynać od problemów. Uczestnikami wycieczki były cztery dorosłe osoby i dwoje dzieci (4 lata i 10 miesięcy) oraz pies rasy spaniel. Czworonożny przyjaciel obowiązkowo powinien mieć ważny paszport z kartą szczepień i wszczepionym identyfikatorem.
Doświadczenie pokazuje, że z Warszawy najlepiej wyjechać późnym wieczorem. Do przejścia granicznego Dorohusk/ Jahodyn jest 270 km i ok. 3,5 godziny jazdy. Polskie drogi nie są zbyt szerokie, policja czuwa nad przestrzeganiem przepisów i dlatego jeszcze nigdy w nocy nie udało nam się dojechać do granicy szybciej niż w niecałe 4 godziny. Jednak tym razem wyjechaliśmy o wiele wcześniej, o 18:00. Przez całe lato noce są krótkie, a i możliwość zmiany za kierownicą (przy 4 kierowcach w samochodzie) napawa optymizmem. Był piątek, co wszystko wyjaśnia. Na przyszłość radzimy planować wyjazd na noc z soboty na niedzielę. Wówczas na drodze jest mniej samochodów, a sama podróż – spokojniejsza. W minionych latach tak robiliśmy i nie żałowaliśmy, dlatego też lepiej o tym pamiętać.
Tak więc jesteśmy na granicy… Po stronie polskiej – cicho i spokojnie. Dla obywateli Unii Europejskiej jest oddzielna kolejka. Przed nami stoi kilka samochodów „mrówek” z lokalnymi numerami rejestracyjnymi. Bo alkohol, papierosy, benzyna itp. na Ukrainie wciąż są tańsze niż w Polsce. Obawiam się, że drobni handlarze jeździli, jeżdżą i jeszcze długo będą kursować z jednej strony granicy na drugą. Takie życie. Wszelkie formalności zajmują nie więcej niż 15-20 minut. Funkcjonariusze służby granicznej są mili i uprzejmi. Nie trzeba nawet wychodzić z samochodu.
Po przejechaniu mostu nad Bugiem jesteśmy na Ukrainie. Niestety tutaj już trzeba stać w kolejce, nie obowiązują żadne przywileje. Pokornie stoimy czekając na swoją kolej. Kontrola paszportów i samochodu zajmuje ok. godziny, a trzeba liczyć jeszcze dodatkowe 30 minut na wypełnienie „karty emigracyjnej”, czyli ankiety napisanej maciupeńką czcionką w języku ukraińskim i angielskim. Język rosyjski tym razem Wam się nie przyda, co do ukraińskiego – nie sądzę, żebyście go znali. Pozostaje więc angielski. Każda karta jest podwójna więc rozszyfrowanie i zapełnienie jej zajmuje troche czasu. Jedna połówkęz pieczątką o wjeździe na Ukrainę otrzymacie z powrotem. Zguba wiąże się z koniecznością zapłacenia haraczu w wysokości 50-100 dolarów. Co jest całkiem zrozumiałe. Lepiej „strzec jej jak oka w głowie”. Na wyjazd nie trzeba wykupywać żadnego ubezpieczenia, ani polisy. Chociaż jeśli nie wiecie, co zrobić z pieniędzmi, to można. Ja nie łudziłbym się, że to pomoże. Cokolwiek się wydarzy, (przed czym niech Bóg strzeże) i tak będzie trzeba za wszystko płacić. Długo by tłumaczyć, dlaczego? – nazwijmy to „lokalną osobliwością”.
Po ok. godzinie – półtorej spokojnie opuszczacie punkt kontrolny i wjeżdżacie na Ukrainę. Jest noc, około północy. Jakieś 500 m od granicy zaczynają zatrzymywać Was jak taksówkę, choć niezbyt natarczywie, podejrzane typy. Są to „koniki” – panie, które zajmują się wymianą pieniędzy. Najlepiej zatrzymać się obok niewielkiego supermarketu otwartego 24 godziny na dobę. Kursy walut dobrze jest znać wcześniej – w Internecie bez trudu znajdziecie interesujące Was informacje. „Koniki” na Ukrainie wymienią Wam pieniądze wg kursu „kupna”, a nie wg średniego kursu, co byłoby bardziej wskazane. Ale to również kolejna osobliwość Ukraińców, a mogą zaproponować i jeszcze niższy kurs. Jednak z oszustwem lub nieuczciwością ze strony „koników” na granicy się nie spotkałem. A tą trasą jeździmy już prawie 15 lat. Ale mimo wszystko lepiej być czujnym. Osoba zajmująca się wymianą waluty chętnie wsiądzie do Waszego samochodu, „na miejscu” bez problemu dokona wymiany i wszyscy będą zadowoleni. Dla własnego spokoju możecie wejść do pobliskiego sklepu, kupić coś na drogę i tym samym sprawdzić, czy pieniądze, które otrzymaliście, nie są fałszywe. A propos, ceny w tym supermarkecie są najniższe na całej Ukrainie. Nie sądzę, żebyście mogli kupić gdzieś taniej alkohol lub papierosy.
Co do waluty, to dobrze jest wziąć ze sobą euro i dolary. Najlepiej drobne, po 10$, 20$ Na samej granicy można wymienić i złotówki unikając w ten sposób podwójnej konwertacji. Trzeba tylko pamiętać, że w Kijowie, a do niego jest ok. 500 km, kurs na pewno będzie bardziej korzystny. Jeżeli wymienicie 150 dolarów, to wystarczy Wam na dojazd do Kijowa (razem z obiadem i mandatami). Cena gazu waha się od 1,5 do 1,8 zł za litr (zadziwiające, ale o wiele lepszej jakości niż w Polsce!), zaś cena benzyny Pb 95 od 3,2 do 3,5 zł za litr. Obiad w przydrożnym barze kosztuje ok. 25 zł/os., oczywiście można zjeść i drożej – w zależności od tego, co wybierzecie. Punktów gastronomicznych i stacji benzynowych jest mnóstwo, jednak najlepiej jest tankować na dużych i znanych stacjach. Minusem są problemy z płatnością kartą kredytową. Nawet jeżeli w danym miejscu jest terminal, to nie zawsze jest łączność. Walutę wymieniajcie tylko w niewielkich miasteczkach – w punktach wymiany, a nie na stacjach benzynowych.
Policja – milicja. Na trasie nie ma jej dużo, ale jest. W nocy patrole można spotkać tylko na wsi. Jeżeli złamaliście przepisy i Was zatrzymali, to postarajcie się z uśmiechem i na wesoło porozmawiać z policjantem. On, co prawda, zacznie Was straszyć kosmiczną sumą mandatu 300-500 zł, ale zawsze i tak stanie na 25-30 zł. Jeśli policjant uprze się na wyższą cenę, to możecie uważać, że z Waszym poczuciem humoru coś jest nie tak oraz że nie budzicie jego zaufania. Pamiętajcie, że milicjant też jest człowiekiem, ma rodzinę na utrzymaniu, a w związku z tym i określone potrzeby finansowe, a Wy, tak czy inaczej, naruszyliście przepisy. Większość strażników porządku publicznego – to sympatyczni ludzie, z poczuciem humoru, dumni i gościnni. Jednym słowem, zawsze można się dogadać.
W związku z tym, że od granicy do Krymu pozostaje ok. 1700 km, to bez noclegu się nie obejdziecie. Na trasie ceny są zbliżone do polskich (ale miejsca nie należą do zbyt komfortowych) i w mieście bez trudu znajdziecie skromny hotel za 50-100 zł od osoby. Na noc, żeby tylko się przespać i odpocząć „europejski standard” nie jest konieczny. My zawsze zatrzymujemy się w Połtawie, która znajduje się niecałe 900 km od granicy. Drogę do hotelu „Turist” na brzegu rzeki Worskła wskaże Wam każdy. Cena będzie taka, jak się dogadacie. Uśmiechajcie się przy tym i wykazujcie zainteresowanie historią miasta. A przynajmniej jedno wydarzenie historyczne związane z tym miastem jest powszechnie znane – bitwa pod Połtawą Piotra I za Szwedami 1709 r. Pod Połtawą znajduje się także majątek rodzinny Mikołaja Gogola. Tym, którzy nie wiedzą, wyjaśnię, że nazwisko od strony matki tego pisarza brzmiało – Janowski. Stąd polskie korzenie Gogola, nawet jeśli profesorowie Uniwersytetu Warszawskiego uważają inaczej. Genealogię Gogola łatwo można znaleźć w Internecie. I myślę, że to nie wstyd chwalić się polskim pochodzeniem pisarza. Niestety tylko nieliczni o tym wiedzą. A większość z dumą powtarza Brzeziński, Brzeziński… Poczujcie różnicę! Dotknijcie historii i prawdziwej kultury słowiańskiej. Gogol – to Gogol. Pamiętamy go teraz, tak jak i będą go pamiętać i czytać za 1000 lat. Czas bezwzględnie wyznacza wszystkim swoje miejsce w historii. .
Od Połtawy na Krym pozostaje ok. 800 km. Ważne jest, żeby przemyśleć, w jakich miejscach na Krymie chcielibyście odpoczywać. Od tego będą zależeć ceny. Do najdroższych należy Południowe Wybrzeże Krymu: Jałta, Ałuszta, Gurzuf… W sezonie jest tu bardzo dużo turystów. Zdecydowaną większość stanowią nowobogaccy Rosjanie, którzy myślą, że wszystko można kupić i kołami swoich drogich samochodów pchają się do morza. Wschodnie wybrzeże (Sudak, Koktiebiel, Nowy Świat) jest mniej popularne a ceny w hotelach i pensjonatach zaczynają się od 100 zł i wyżej. W prywatnym sektorze można znaleźć miejsca nawet za 50 zł.
Chcę podkreślić, że w sezonie, czyli w lipcu – sierpniu, Krym zaczyna przypominać słowiański bazar, na którym ceny prawie nie różnią się od cen w Grecji czy Chorwacji. Jednak infrastruktura i usługi pod względem standardu są gorsze. Warto zaznaczyć, że wszystkie warzywa i owoce są 2 razy droższe niż w Polsce (np. cena truskawek jest 4 razy wyższa!). A co jest tańsze? Za dobre jakościowo krymskie wino zapłacicie ok. 6-15 zł za litr. Wino gatunkowe (cud, miód!) kosztuje ok. 20-30 zł. Wino rozlewane jest o wiele gorsze – nie polecamy, gdyż cena w żaden sposób nie odpowiada jakości. Wyjątek stanowią sklepy przy winnicach. W nich wino jest na odpowiednim poziomie.
Najmniej zaludnioną częścią Krymu jest część zachodnia. Dlatego też odpoczynek w tym regionie zadowoli prawdziwych miłośników stepów i piaszczystych plaży. My, za radą znajomych, wybraliśmy Olieniowkę. I nie żałowaliśmy. Za mieszkanie ze wszystkimi wygodami w prywatnej kwaterze trzeba zapłacić 15-20 zł od osoby. Warunki – dosyć dobre, ale bez SPA i klimatyzacji. Za 25-30 zł można zjeść niewyszukany, ale sycący obiad. Chociaż, prawdę mówiąc, woleliśmy gotować sami – taniej, smaczniej i wygodniej. Do dyspozycji mieliśmy kuchnię i wszystko, co niezbędne do przygotowywania posiłków.
Na Krymie byliśmy od 20 do 30 czerwca. Szczyt sezonu jeszcze się nie zaczął, na plażach nie było tłumów. Temperatura wody w tym czasie wynosiła 24-25˚C, zaś powietrza 28-35˚C. W ciągu dnia wiatr wiał z morza (chłodził), a w nocy z lądu. Zapach stepu jest bardzo zdrowy i wprost upajający. Parę dni wystarczyło, żeby dzieci zapomniały, co to katar i kaszel. Na plaży przesiadywaliśmy od 9:00 do 11:00, potem wracaliśmy „do domu”, jedliśmy obiad, spaliśmy lub jechaliśmy na krótką przejażdżkę po wybrzeżu. Na plażę wracaliśmy ok. 17:00 i do godziny 20 zachwycaliśmy się morzem, słońcem i ciągle gorącym powietrzem. Na czas największego upału lepiej chować się przed słońcem, bo można się poparzyć. A jeśli już do tego dojdzie, to nie szukajcie kremów, tylko pójdźcie do sklepu i kupcie zwykłą śmietanę, która przyniesie Wam ulgę. Tanio i przyjemnie.
Co jeszcze o Olieniowce? Zajrzyjcie do Internetu – tam wszystko jest dokładnie i pięknie opisane. Ogólnie wyjazd samochodem daje dużo więcej możliwości niż wyjazd zorganizowany. Można objechać cały Krym zatrzymując się na 2-3 dni w każdym miejscu. Koniecznie pojedźcie do dawnej winnicy carskiej – Nowy Świat. W życiu nie piłem lepszego szampana. Warto zwiedzić Bakczysaraj – miejsce, gdzie podpitemu Mickiewiczowi ukazała się piękna Tatarka. Nie ma się co dziwić – każdy wrażliwy człowiek ulegnie urokowi tego miejsca. Dlatego, jeśli szukacie czystego stepowego powietrza, ciepłego krystalicznego morza, gorącego piasku z dala od zgiełku turystów, a wszystko to za niewygórowaną cenę, polecamy podróż na Zachodnie Wybrzeże Krymu, do małej wioski Olieniowka.
Jeśli macie jakieś pytania, to dzwońcie. Napisz do nas!